Statcounter

να μας φυλάει ο Θεός από τον λαϊκό που ξέπεσε στη δημοσιογραφία

Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2019

Όταν ο Στέλιος μου γνώρισε το Στράτο



Κάποτε ο Στέλιος Βαμβακάρης με έφερε σε επαφή με έναν φίλο του, τον Στράτο: αν πας στο Αιγάλεω, βρες τον Στράτο, μου είπε, από μένα. Έτσι κι έκανα. Όποτε πήγαινα στο Αιγάλεω έπινα ένα ουίσκι σε νεροπότηρο σε ένα καφενείο, ενώ ο Στράτος έπιανε δίπλα μου τους αμανέδες. Είχε εξαίσια φωνή και πολύ μεγάλη εντύπωση μου έκανε πως την ώρα που τραγουδούσε δε γύριζε κανείς να τον κοιτάξει, λες και ήταν αόρατος ή σα να άδειαζε ξαφνικά το μαγαζί. Ήρθε ο καιρός κι ο Στράτος, μεγάλος σχετικά, πέθανε από καρδιά. Πήγα από το σπίτι του Στέλιου, το 'φερε η κουβέντα και του το είπα. "Πάει κι ο Στράτος, απάντησε. Ξέρεις μια φορά είχε πάρει το κεφάλι ενός τύπου με την ξιφολόγχη σ' ένα καφενείο στο Αιγάλεω. Έκανε χρόνια φυλακή". Ένα από τα πράγματα λοιπόν που μου μαθε ο Στέλιος είναι ότι ο φονιάς μπορεί να μείνει για πάντα φυλακισμένος στον τόπο του εγκλήματος τραγουδώντας μνημόσυνα αμανεδάκια, για να ξοδέψει μια ζωή στο ίδιο τραπέζι που 'γινε ο φόνος.
Ένα από τα πράγματα λοιπόν που μου έμαθε ο Στέλιος είναι πως μαγκιά δεν είναι να μιλάς για τη ζωή του άλλου πίσω από την πλάτη του, αλλά να τον αφήσεις να μιλήσει για τη δική του ζωή. Και ό,τι επι πλέον πεις το μεταθάνατον.

Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2019

Ο Στέλιος Βαμβακάρης στην αθανασία του λαϊκού τραγουδιού



Για τον Στέλιο Βαμβακάρη το έμαθα πριν από λίγες ώρες από τον Ανδρέα. Τον πρωτοσυνάντησα το 2000 στα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ του Γιώργου Ζέρβα. Λίγα χρόνια αργότερα για μια συνέντευξη μαζί με τον Γιώργο τον Αθητάκη, στο σπίτι του. Θέλαμε να μας μιλήσει για τον Μάρκο. Από εκείνη τη συνέντευξη θυμάμαι το εξής: πήγα έχοντας κουβεντιάσει και με την πλευρά της πρώτης γυναίκας του Μάρκου, της Ζιγκουάλας. Ο Στέλιος είχε βγάλει το βιβλίο "ο Άγιος Μάγκας" με τον Μάνο Τσιλιμίδη. Η τάση ήταν λοιπόν η αγιοποίηση, ας πούμε ο εξωραϊσμός: "ο Μάρκος μια φορά είχε ένα εικοσάρικο, και αποφυλακίστηκε ένας φίλος του και του το 'δωσε" κλπ. Αφού τον άφησα και μίλησε γύρω στο τέταρτο, τον κόβω και του λέω "άκου Στέλιο, την αγιοποίηση του Μάρκου την ξέρουμε. Δεν ήρθα γι' αυτό εδώ. Θέλω να μου πεις την αλήθεια. Ποιος ήταν πραγματικά ο Μάρκος". Ο Στέλιος προς στιγμήν θύμωσε, σχεδόν μου έβαλε τις φωνές, ότι αυτά τα λένε οι εχθροί της οικογένειας κλπ. Με είδε πως δεν έκανα πίσω. Με πίεσε, τον ξαναπίεσα μέσα σε μια έντονα φορτισμένη ατμόσφαιρα. Κάποια στιγμή σώπασε. Τον άκουσα μόνο να λέει "άκου, Νίκο. Η ζωή με τον Μάρκο ήταν πολύ δύσκολη". Μου αρκούσε αυτή η απάντηση, γιατί καταλάβαινα τον κόπο με τον οποίο δόθηκε. Χωρίσαμε αγαπημένοι. Μερικά χρόνια αργότερα συναντηθήκαμε τυχαία στο κέντρο, ίσως το Μιούζικ Κόρνερ. Μου έκανε ένα σχόλιο για τα κείμενά μου, που ντρέπομαι να το πω δημόσια, αλλά το κουβαλάω μέσα μου ως παράσημο και με στηρίζει στα δύσκολα. Ο Στέλιος δεν ήταν μίζερος, δεν ήταν μικρόψυχος και δεν ήταν γεμάτος δεύτερες σκέψεις. Για τη ζωή του μου είχε πει κάποτε "ήτανε μια εποχή που ζούσα λες και οδηγούσα μηχανή στις ράγες με το τρένο να έρχεται από απέναντι". Άνθρωποι-βουνά, όπως ο Στέλιος, δεν κινδυνεύουν από εχθρούς αλλά από κόλακες και αυλές, που λειτουργούν υποχθόνια και διαβρωτικά, χωρίς κανείς να το παίρνει είδηση.Ο ίδιος έπασχε, έτσι μου είχε πει ο Γιώργος ο Αθητάκης, από "αντικρουόμενες ασθένειες" που η θεραπεία της μιας επιδείνωνε την άλλη, όπως ακριβώς ο Μάρκος. Δε ρώτησα ποτέ ποιες ήταν. Του τηλεφώνησα για να του μεταφέρω την άσχημη είδηση, με πρόλαβε: "τι έγινε ρε; πάλι για κηδείες μου τηλεφωνείς;"

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2019

το παιδί από τους Ελεύθερους πολιορκημένους αποκτάει φωνή



Αυτό το τραγούδι με τον Μάριο Κώστογλου δεν είναι τραγούδι. Είναι μάθημα νεοελληνικής ιστορίας. Είναι τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη σε τρία λεπτά. Είναι το παιδί από τους Ελεύθερους πολιορκημένους που εδώ αποκτάει φωνή .Είναι ο Μάριος Κώστογλου που δεν μπορεί να πει ένα στίχο και σφίγγει το πρόσωπο για να μην κλάψει, ενώ τα όργανα συνεχίζουν και παίζουν: "μακριά απ' της μάνας μου την αγκαλιά", για να κλαίμε στη θέση του εμείς. Για μια μητέρα που εκτελέστηκε το 1948 στο Γεντί Κουλέ. Αυτό το τραγούδι με τον Μάριο Κώστογλου είναι η έξοδος από την σημερινή αηδία. Κύριε Κώστογλου, σας ευχαριστώ.

οδός Στουρνάρη, βαλκανικό καλοκαίρι


Κυριακή, 26 Μαΐου 2019

για να μην ακουγόμαστε


Την πρώτη φορά που πήγε ο Κώστας σε οίκο ανοχής. Μπήκε στο δωμάτιο, έβγαλε τα ρούχα του, ξάπλωσε. "Μισό λεπτό", του λέει η κοπέλλα και πατάει το κουμπί στο κασετόφωνο. "Γιατί θες μουσική;" τη ρωτάει ο Κώστας. "Για να μην ακουγόμαστε δίπλα" απαντάει εκείνη. Τον ρωτάω: "και μετά;" Απαντάει: "τίποτα δεν έκανα, ρε μαλάκα. Είχε βάλει στο φουλ τον Ανάπηρο, του Ζαγοραίου".

κάναμε και τέτοια ταξίδια

 
χαρισμένο
σε όσους βρίσκονται 
έξω από τα σύνορα
και δεν βρεθήκαμε
ποτέ μας στις Κυκλάδες