Statcounter

να μας φυλάει ο Θεός από τον λαϊκό που ξέπεσε στη δημοσιογραφία

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Ξυλάρμενα, του Κυριάκου Ραμολή



Είπες "θα πάω σ' άλλη γη"
καρφώνοντας το ποτηράκι σου
στο ξύλινο τραπέζι της ταβέρνας
"Κάποια βραδιά θα στερέψει
το κρασί και το τραγούδι
και τα γκαρσόνια σφουγγαρίζοντας
θα συρθούν ως την πικρή γωνιά μου
κι αναποδογυρίζοντας
ένα κορμί ξυλιασμένο
θα αφήσουν άλλη μια
καρέκλα πάνω στο τραπέζι". 

                                                                        στον Νίκο Γκαλίνα

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

γι' αυτό θυμάμαι ακόμη τα τραγούδια

video
ήταν οι μέρες που είχαμε ανακαλύψει τον Κώστα Κόλλια και τον Μαργαρίτη, μαζί με όλα εκείνα τα πανάρχαια ποτά, βότκες, λικέρ, ξεχασμένα ουίσκι και βερμουτ, στο ντουλαπάκι που ήταν η κάβα, καλοκαίρι ήτανε και τα ακούγαμε στη διαπασών, έπειτα το βράδυ κατεβαίναμε Center, ο σερβιτόρος λεγόταν Γιάννης, κι όλο υπολογίζαμε να βουτήξουμε κάποτε τον παρατημένο στο διπλανό τραπέζι ξύλινο δίσκο σερβιρίσματος, κι όλο το αναβάλαμε, ο ξανθός είχε ρίξει άγκυρα στην πλατεία και ζήταγε δανεικά ή τσιγάρα απ' όποιον πλησίαζε, μια νύχτα καθίσαμε μαζί και καπνίζαμε ένα βαρύ χαρμάνι ώσπου διπλωθήκαμε από τον βήχα, "θα μας διαλύσει, ρε φίλε", είπε, δεν μπορούσα να απαντήσω, δεν τον είδα ξανά, και όλα αυτά μου φαίνονται τόσο παράξενα, λες και δεν τα ζήσαμε ποτέ, όπως ακούω απόψε το Γιάννη Σάλτη να τα τραγουδάει, τα ίδια λόγια ακριβώς τόσο γλυκά και τελεσίδικα, που λες και τα αθωώνει, γιατί έρχεται κάποτε η στιγμή που δε ζητάς καμιά δικαιοσύνη: έτσι έγιναν τα πράγματα, μόνο που εγώ ήμουν εκεί, εσείς δεν ήσαστε, γι' αυτό θυμάμαι ακόμη τα τραγούδια.

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

το καντήλι τρεμοσβήνει


 
 
Ο ήρωας από τις "Χίλιες και μια νύχτες", αλλά πραγματικός στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο χαλίφης Χαρούν Ελ Ρασίντ, έστειλε κάποτε ένα ρολόι για δώρο στον Καρλομάγνο. Και λένε πως τέτοιο ρολόι από την Ανατολή δεν είχανε δει ποτέ ξανά στη Δύση. Την ίδια εποχή όμως ο απλός κόσμος ζούσε χωρίς ρολόγια, υπολογίζοντας την ώρα από το ήλιο, τα άστρα, την καμπάνα της εκκλησίας που χτυπούσε κάθε τρεις ώρες περίπου, το λάδι που κάηκε στη λάμπα και τα κεριά.Τα τελευταία ήταν το "ρολόι της φωτιάς" και ήταν σε τέτοιο βαθμό συνηθισμένα που τα χώριζαν ακόμη και με γραμμές για την ακριβέστερη μέτρηση του χρόνου. Έτσι, για παράδειγμα, η ώρα που πέρασε μπορεί να ήταν "δυο κεριά" ή "ένα κερί". Εδώ βρίσκεται και ο λόγος που θεωρώ συγκλονιστικό το τραγούδι του Γρ. Μπιθικώτση "το καντήλι τρεμοσβήνει", σε στίχους του περίφημου "τσάντα", κατά κόσμον Χαράλαμπου Βασιλειάδη: δεν είναι μεταφορά, αλλά κυριολεξία. Δεν παραλληλίζει τη ζωή του ανθρώπου με το λάδι που σώνεται, αλλά μας επιστρέφει σε μια εποχή που δεν υπήρχε ακριβής μονάδα μέτρησης του χρόνου. Για την ιστορία του ανθρωπότητας αυτή η εποχή ήταν ο Μεσαίωνας. Για την προσωπική μας ιστορία αυτή η εποχή είναι ο θάνατος. Ο Θάνατος καταργεί κάθε μονάδα μέτρησης του χρόνου. Στο λαϊκό τραγούδι δεν υπάρχει Αναγέννηση και Διαφωτισμός. Τα πάντα τελειώνουν στα σκοτεινά χρόνια.

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016

ωστόσο


Ωστόσο...είναι και κάτι βράδια 
που σε πιάνει ξαφνικά η διάθεση 
να καταστραφείς τόσο γλυκά, 
σα να είσαι νότα
 στο μπουζούκι του Μανώλη Χιώτη.

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2016

Μανώλης Χιώτης, Ηρακλής Γωνιάδης

μας άφησε μπουζούκι μου
και μείναμε τα δυο μας
εμείς που τη λατρεύαμε
στ' αλήθεια σα θεό μας...