Statcounter

να μας φυλάει ο Θεός από τον λαϊκό που ξέπεσε στη δημοσιογραφία

Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2019

η ημερήσια



Επιστρέφαμε απόγευμα με το πούλμαν από τη Χαλκίδα. Ημερήσια εκδρομή σχολείου θηλέων, κι εγώ 7 χρονών ήμουν ο γιος της συνοδού καθηγήτριας, δηλαδή η μασκότ. Μπορεί να ήταν και η πρώτη φορά που έφευγα τόσο μακριά απ' το σπίτι, ίσως και όχι, όλα όμως ήταν εντυπωσιακά, η γέφυρα του Ευρίπου, η καφετέρια, τα κορίτσια που έκαναν σε μια αλάνα κούνια φορώντας τις μπλε ποδιές τους, θυμάμαι όμως όπως το πούλμαν πήρε το δρόμο της επιστροφής για την Αθήνα μια από τις μαθήτριες ζήτησε το μικρόφωνο κι άρχισε να τραγουδάει τον Διαβολάκο κι οι άλλες τραγούδαγαν μαζί της, και μερικές δοκίμασαν και να χορέψουν, άλλες φώναζαν και ήταν τόσο ερωτικά όλα που νομίζω σταμάτησα να τις κοιτάζω από ντροπή που ήμουν ακόμη παιδί βλέποντας μονάχα μπροστά το δρόμο που έφευγε, ενώ μια γυναικεία φωνή συνέχιζε τον Διαβολάκο.Νομίζω πως ακόμη συνεχίζει.

Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2019

ο άνθρωπος που τα δεχόταν όλα



Καμιά φορά ονειρεύομαι πως ανασταίνεται ο μπάρμπας μου, ο Γιώργος ο Δενδρινός. "Ε, μωρέ ανιψιέ, μου λέει. Να χέσω τα γράμματα. Τόσα πτυχία και βουλοκέρια και δεν μπορείτε να τραβήξετε ακόμη μια γραμμή ίσια σα την δική μου". Ρωτάει για την αδερφή του, τη Διαμαντίνα. Δεν του λέω ποτέ ότι σάπισε στο κρεβάτι. Έπειτα θυμάται το χωριό, τον Ρίτσο και το Σωτηρία.Τότε σηκώνεται και χορεύει ένα ζεϊμπέκικο. Τα πόδια του δεν πατάνε στη γη, σα να ΄χει πράγματι πεθάνει.

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2019

αφηγείται ο Σταύρος



Τότε δούλευα σε μια εταιρεία σκραπ στον Σχιστό. Την είχαν δυο αδέλφια. Ο ένας ήταν ο νόμιμος, ο άλλος είχε τραβήγματα με τη δικαιοσύνη και δεν μπορούσε να φανεί μπροστά. Έτσι κάποια στιγμή ο πρώτος "έριξε" τον δεύτερο και έμεινε μόνος του. Μετά από λίγο καιρό ήρθαν τα πράγματα και ο ιδιοκτήτης πέθανε. Πήγαμε όλοι οι εργάτες στην κηδεία. Ξέρεις, οι εργάτες επιβάλλεται να πηγαίνουν στην κηδεία του αφεντικού, για να βεβαιωθούν πως πέθανε. Και την ώρα που κατεβάζανε το φέρετρο εμφανίζεται ο άλλος αδερφός, εξαφανισμένος ως τότε, έβαλε τα χέρια στις τσέπες κι άρχισε να πετάει μέσα στον λάκο φραγκοδίφραγκα, δεκάρες και να φωνάζει "πάρτα, ρε πούστη. Αυτά μου άφησες. Αυτά έχω μόνο πάνω μου. Θες κι άλλα; Πάρτα". Και δεν τόλμησε να μιλήσει κανείς.

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2019

ενός λεπτού σιγή για τα έρημα σπίτια



Αρχές καλοκαιριού σκοτώθηκε ο γιος τους. 
Είχε τελειώσει, είπαν, ένα γκράφιτι, 
έκανε ένα βήμα πίσω να το δει, κι έπεσε.
 Το σπίτι έκλεισε μετά από μια βδομάδα. 
Και από τότε δεν έχει ακουστεί μια μουσική στη γειτονιά. 
Ε, από αυτή τη σιωπή ανθίζει μόνο
το λαϊκό τραγούδι.

Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2019

ισορροπίες

 
 
Για να αισθάνομαι ακόμη
ότι λείπεις
τώρα που πια δε σ' αγαπώ.
Έκοψα το τσιγάρο.