Statcounter

να μας φυλάει ο Θεός από τον λαϊκό που ξέπεσε στη δημοσιογραφία

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2016

Ηθογραφία, Συμεών Κουρήτη



Εδώ οι γερόντοι το μασάνε, στο μαρκούτσι
μες στου νησιού τον καφενέ,
κι εκεί στο σέρνουν σεβνταλίδικο αμανέ
των φορτηγών οι μούτσοι: 


"Την τσακώσαν ψες το βράδυ την Αννιώ
να φιλιέται μ' ένα νιό..."

Και το παίρνουνε οι ώρες απ' τις ώρες,
απ' τα χρόνια τα παλιά:
"τα ξανθά της, τα ξανθά της τα μαλλιά"
τραγουδάνε οι μούτσοι μες στις πλώρες.

Και το πήρανε, το πήγανε ως την Πόλη
κι ως την Άπω Ανατολή.
Τραγουδάμε- λαγούτο με βιολί-
και γιομίζει απ' το σκοπό του η κάθε σκόλη.

Όλους τους καημούς μας της Αννιώς,
τα μεράκια μας για κάποιαν που αγαπούμε,
τις χαρές μας ούλες της Αννιώς
θαν τις πούμε.

Και δεν πέθανε ούτε γέρασεν η Αννιώ.
Ο καθένας μας για κάποιαν που αγαπά
-για του κάπελα την κόρη, το Ρηνιώ,
κι άλλος για την κόρη του παπά-
θα τον πει τον ακατάλυτο σκοπό:
"Ρίξε το μαχαίρι κι ας κοπώ..."

Τριγυρνάνε του νησιού μας τα παιδιά
και μεθούν την Κυριακή στη γειτονιά της·
ράβει η κόρη στο χαγιάτι τα προικιά της
και περνούνε του νησιού μας τα παιδιά
με στραβά ριγμένη την τραγιάσκα...
-Πήγαν του νησιού μας τα παιδιά
ναν της φέρουνε χρυσάφι απ' την Αλάσκα.