Statcounter

να μας φυλάει ο Θεός από τον λαϊκό που ξέπεσε στη δημοσιογραφία

Σάββατο, 1 Μαΐου 2021

Bouzouki Boulevard


 Πρόκειται για την 8η άβενιου (θα την έλεγα "λεωφόρο", αλλά μ' αρέσει το άβενιου) στο Manhattan. Η σχέση των Ελλήνων με τον δρόμο αυτό ξεκινάει από το 1930, καθώς εδώ υπήρχε το εργατικό κέντρο "Σπάρτακος" που αναλάμβανε την εκπαίδευση των Ελλήνων εργατών στις βιομηχανίες. Λίγο πιο πάνω, δημιουργήθηκε σιγά σιγά η περίφημη "Λεωφόρος των μπουζουκιών", η "Bouzouki Boulevard", με κέντρα διασκέδασης που πρόσφεραν ζωντανή ελληνική μουσική, μπουζούκι προφανώς αλλά και εξωτικούς χορούς. Ανάμεσα στα πιο γνωστά, τα Greek cave, Arabian nights, Brtiania cafe, Port Said Cafe, το χρησιμοποίησε και ο Τέλι Σαβάλας στον "Κότζακ", Adonis, Sirocco, Myconos κ.α. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που βρίσκω, από αυτή την περιοχή δεν σώζεται πλέον τίποτα λόγω της επέκτασης ενός τεχνολογικού ινστιτούτου (FIT). Το 1998 μια διάσημη λαϊκή τραγουδίστρια επιστρέφει στα μέρη από τα οποία ξεκίνησε στην Αμερική, τέλη δεκαετίας του 1960, και τα φωτογραφίζει. Θα μπορούσε ίσως να είναι και σενάριο ταινίας του Θάνου Αλεξανδρή, αν δεν ήταν πράγματι η γωνία Istanbul και 8th Avenue και κάπου εκεί δίπλα το Port Said, τον Απρίλιο του 1998.

Φωτογραφία λαϊκής τραγουδίστριας δίπλα στο άγαλμα γυναίκας με δεμένα χέρια



Σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία του '60
Κάθεσαι πάνω στο βάθρο
του αγάλματος "γυναίκα με δεμένα χέρια"
όπως το βάφτισε η Δημουλά.
Χαμογελάς και γέρνεις το σώμα σου
προς την δεξιά πλευρά, αντίθετα
από την κίνηση που έδωσε στην
πετρωμένη του μορφή ο γλύπτης.
Νομίζεις πως εσύ είσαι ελεύθερη.
Μόνο τα δάχτυλα σφιγμένα,
σχεδόν κρυμμένα, σα να ντρέπονται
θαρρείς ότι χαράζουνε το μάρμαρο
προοιωνίζοντας στο μέλλον κάτι
απ' τον τοίχο μίας φυλακής: σε πανεράκι
από γαρίφαλα όλα τα δέντρα της Τοσίτσα,
χρυσά συμβόλαια, κέντρα διασκέδασης, σπασμένα
πιάτα, δισκογραφικές, βιομήχανοι
απόστολοι μιας μυστικής θρησκείας, άχρηστα
έπιπλα σε άδεια διαμερίσματα της παραλιακής,
οι θαυμαστές, οι πεθαμένοι, το αίσθημά σου
 
κι η αφιέρωση στην πίσω της πλευρά
"στην αδελφή μου χαρισμένη, για να με βλέπει",
να προφητεύει πως μόνο όσοι σ' αγάπησαν
άγνωστη, θα σ' αγαπήσουν.

Τετάρτη, 21 Απριλίου 2021

Διάλειμμα


 

η μάχη με το αόρατο



Αν η μορφή είναι η εφαρμοσμένη ηθική του καλλιτέχνη, όπως έλεγε ο Τέλλος Άγρας, η ηθική αυτού του τραγουδιού του Απόστολου Καλδάρα σε στίχους του Χαράλμαπου Βασιλειάδη είναι οι νότες του: τρεις νότες στην εισαγωγή, ρε-μι-ντο, και πάλι απ' την αρχή, ήχος καμπάνας να προειδοποιεί για το αναπόφευκτο φινάλε ή ένας άνθρωπος που προσπαθεί να στηριχτεί στα πόδια του. Σε πέντε φθόγγους αποσυντίθεται αυτό το τραγούδι, σε κάτι σι, κάτι ντο δίεση κάτι ρε και κάτι λα. Αλλά αν πάρεις αυτούς τους πέντε φθόγγους, δεν μπορείς να το ξαναφτιάξεις. Η διαδοχή τους δεν είναι μόνο το ακουστικό αποτέλεσμα· είναι η απεικόνιση ενός εγκλωβισμού πάνω στα τάστα: ρε-μι-ρε-ντο-ρε-ντο-ρε-μι-ρε-ντο. Ανάσα καμιά. Δε χρειάζονται περισσότερα, για να πει κανείς στη ζωή πως τη βαρέθηκε. Είναι τα δάχτυλα που δένονται από τις χορδές. Είναι η μάχη με το αόρατο, όλων των λυπημένων.
 
υ.γ. όλα τα κείμενα του ιστολογίου έχουν κατατεθεί σε δικηγόρο και προστατεύονται από τους νόμους σχετικά με την πνευματική ιδιοκτησία. (καλού-κακού)

Αγύριστο κεφάλι



Μεσημέρι σε ταράτσα στην Ηλιούπολη με θέα τη θάλασσα, έμαθα πως ο Ιορδάνης έπαιζε με στρογγυλή πένα, ότι στα ζεϊμπέκικα τις χορδές τις χτυπάμε στην κάτω πλευρά απ' το καπάκι, ήπια τσίπουρο απ' την Κόνιτσα και γύρισα με έναν τζουρά. Το λοκντάουν ήτο μια ανύπαρκτη υπόθεση. Ήμουν παντού και πάντα. Βαδίζοντας ολοταχώς προς υπόγεια μπουζουξίδικα.

το ρεμπέτικο είναι η απόδειξις του υπερρεαλιστικού ψεύδους



Αν ο υπερρεαλισμός
ήτανε της προκοπής
θα έπρεπε να είχε
εμφανιστεί πριν από τον
ποιητή Κώστα Καρυωτάκη
μήπως τη γλίτωνε στο τέλος
θα έπρεπε εσύ να ζεις
ακόμη μες στους στίχους μου
κι εγώ αντί να γράφω να παίζω
μπαγλαμά
με τον Ανέστο και τον Μπάτη.
Υπερρεαλισμός
και πράσιν' άλογα...

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2021

Η Μαρίτσα η ναζού, από την Ιωάννα Γεωργακοπούλου

 

Ο έρωτας έχει σύνορα στο χώρο, κι αυτό επιβεβαιώνεται με αυτό το τραγούδι. Δεν είμεθα ανερμάτιστοι, κυρίες και κύριοι. Η γεωγραφία μας συναρπάζει. Κάθε άνθρωπος είναι μια ανεξερεύνητη ήπειρος ή τουλάχιστον μια άγνωστη συνοικία.