Statcounter

να μας φυλάει ο Θεός από τον λαϊκό που ξέπεσε στη δημοσιογραφία

Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2021

ένα βίντεο του 2010



Είναι Νέα Μάκρη το 2010. Η κρίση δεν έχει ακόμη ξεκινήσει καλά καλά την πορεία της. Όλοι διαισθανόμαστε κάτι, κανείς δεν το πιστεύει και οι πάντες θέλουμε να ελπίζουμε. Η Νέα Μάκρη είναι χειμώνας και είναι σχεδόν έρημη. Ο κόσμος δύσθυμος και τα καταστήματα στη Μαραθώνος αρχίζουν και κατεβάζουν ρολά. Η ατμόσφαιρα είναι παράξενη σαν καλοκαίρι που τελείωσε απότομα ή αρνείται να ξεκινήσει. Μέσα από  κάτι σοκάκκια με πηγαίνουν στον Σύλλογο Φίλων του Στέλιου Καζαντζίδη. Λειτουργούσε απ' όσο θυμάμαι χωρίς επίσημες άδειες και σφραγίδες. Από όλη εκείνη την εποχή, θυμάμαι μόνο αυτό.

Σάββατο 31 Ιουλίου 2021

Σάββατο 1 Μαΐου 2021

Bouzouki Boulevard


 Πρόκειται για την 8η άβενιου (θα την έλεγα "λεωφόρο", αλλά μ' αρέσει το άβενιου) στο Manhattan. Η σχέση των Ελλήνων με τον δρόμο αυτό ξεκινάει από το 1930, καθώς εδώ υπήρχε το εργατικό κέντρο "Σπάρτακος" που αναλάμβανε την εκπαίδευση των Ελλήνων εργατών στις βιομηχανίες. Λίγο πιο πάνω, δημιουργήθηκε σιγά σιγά η περίφημη "Λεωφόρος των μπουζουκιών", η "Bouzouki Boulevard", με κέντρα διασκέδασης που πρόσφεραν ζωντανή ελληνική μουσική, μπουζούκι προφανώς αλλά και εξωτικούς χορούς. Ανάμεσα στα πιο γνωστά, τα Greek cave, Arabian nights, Brtiania cafe, Port Said Cafe, το χρησιμοποίησε και ο Τέλι Σαβάλας στον "Κότζακ", Adonis, Sirocco, Myconos κ.α. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που βρίσκω, από αυτή την περιοχή δεν σώζεται πλέον τίποτα λόγω της επέκτασης ενός τεχνολογικού ινστιτούτου (FIT). Το 1998 μια διάσημη λαϊκή τραγουδίστρια επιστρέφει στα μέρη από τα οποία ξεκίνησε στην Αμερική, τέλη δεκαετίας του 1960, και τα φωτογραφίζει. Θα μπορούσε ίσως να είναι και σενάριο ταινίας του Θάνου Αλεξανδρή, αν δεν ήταν πράγματι η γωνία Istanbul και 8th Avenue και κάπου εκεί δίπλα το Port Said, τον Απρίλιο του 1998.

Φωτογραφία λαϊκής τραγουδίστριας δίπλα στο άγαλμα γυναίκας με δεμένα χέρια



Σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία του '60
Κάθεσαι πάνω στο βάθρο
του αγάλματος "γυναίκα με δεμένα χέρια"
όπως το βάφτισε η Δημουλά.
Χαμογελάς και γέρνεις το σώμα σου
προς την δεξιά πλευρά, αντίθετα
από την κίνηση που έδωσε στην
πετρωμένη του μορφή ο γλύπτης.
Νομίζεις πως εσύ είσαι ελεύθερη.
Μόνο τα δάχτυλα σφιγμένα,
σχεδόν κρυμμένα, σα να ντρέπονται
θαρρείς ότι χαράζουνε το μάρμαρο
προοιωνίζοντας στο μέλλον κάτι
απ' τον τοίχο μίας φυλακής: σε πανεράκι
από γαρίφαλα όλα τα δέντρα της Τοσίτσα,
χρυσά συμβόλαια, κέντρα διασκέδασης, σπασμένα
πιάτα, δισκογραφικές, βιομήχανοι
απόστολοι μιας μυστικής θρησκείας, άχρηστα
έπιπλα σε άδεια διαμερίσματα της παραλιακής,
οι θαυμαστές, οι πεθαμένοι, το αίσθημά σου
 
κι η αφιέρωση στην πίσω της πλευρά
"στην αδελφή μου χαρισμένη, για να με βλέπει",
να προφητεύει πως μόνο όσοι σ' αγάπησαν
άγνωστη, θα σ' αγαπήσουν.

Τετάρτη 21 Απριλίου 2021

Διάλειμμα


 

η μάχη με το αόρατο



Αν η μορφή είναι η εφαρμοσμένη ηθική του καλλιτέχνη, όπως έλεγε ο Τέλλος Άγρας, η ηθική αυτού του τραγουδιού του Απόστολου Καλδάρα σε στίχους του Χαράλμαπου Βασιλειάδη είναι οι νότες του: τρεις νότες στην εισαγωγή, ρε-μι-ντο, και πάλι απ' την αρχή, ήχος καμπάνας να προειδοποιεί για το αναπόφευκτο φινάλε ή ένας άνθρωπος που προσπαθεί να στηριχτεί στα πόδια του. Σε πέντε φθόγγους αποσυντίθεται αυτό το τραγούδι, σε κάτι σι, κάτι ντο δίεση κάτι ρε και κάτι λα. Αλλά αν πάρεις αυτούς τους πέντε φθόγγους, δεν μπορείς να το ξαναφτιάξεις. Η διαδοχή τους δεν είναι μόνο το ακουστικό αποτέλεσμα· είναι η απεικόνιση ενός εγκλωβισμού πάνω στα τάστα: ρε-μι-ρε-ντο-ρε-ντο-ρε-μι-ρε-ντο. Ανάσα καμιά. Δε χρειάζονται περισσότερα, για να πει κανείς στη ζωή πως τη βαρέθηκε. Είναι τα δάχτυλα που δένονται από τις χορδές. Είναι η μάχη με το αόρατο, όλων των λυπημένων.
 
υ.γ. όλα τα κείμενα του ιστολογίου έχουν κατατεθεί σε δικηγόρο και προστατεύονται από τους νόμους σχετικά με την πνευματική ιδιοκτησία. (καλού-κακού)